🦧கடைசி மனிதன்(முன்பு எழுதிய கதை).

 நதியின் கரையில் தனித்திருந்தேன். விதியின் வசத்தில் மிச்சம் ஆனேன். காலத்தைப் போல் ஓடிக் கொண்டிருந்த நதியை கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். கண்ணம் தொட்ட பட்டாம் பூச்சியை விரட்ட கையில் பட்டது குறுகுறுவென தாடி.

இனி யாருக்காக சவரம் செய்ய வேண்டும்.

அழகு என்பது

எனக்காக வா! பிறருக்காக வா?

இந்த மாபெரும் பரந்த உலகு இனி எனக்காக மட்டும். ஆம் நான், நான்! நான்?

நான் தான் இந்த பிரபஞ்சத்தின் "கடைசி மனிதன்". எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியில் துள்ளவோ? தொல்லையற்ற வாழ்வென என்னவோ?

யாருமற்ற தனிமைக்காய் கதறவோ?

யானிங்கு செயலற்று கிடக்கவோ?

யாது செய்யினும் எதுவாக ஆயினும் வாழ்வென்பது ஒருவர் மட்டுமல்ல ஒருங்கிணைந்த மக்களில் ஒருவனாய் வாழ்வதே வாழ்வு.

போதியற்ற போதினும் ஞானம் பிறக்கிறக்குது.

சலசலக்கும் ஆற்றில் இந்த கடைசி மனிதனை அழித்திடுவோ? முதல் மனிதனாக மாற்றிட வழியேதும் தேடவோ?

கடல் குதிரையில் ஆண்குதிரை கருவுற்று குஞ்சு பொரிக்குமாம். என்னாலும் இயலுமோ!?

இணை, துணை தான் வேண்டுமா?

பரந்து கிடந்த பொதுவெளியில் கை, கால் விரித்து படுத்தேன். துணையாய் இருந்த கதிரவன் விம்மி அழுது சிவந்து கிடந்தான். ஓய்வெடு வென அனுப்பிவிட்டு. வெள்ளி நிலவை துணைக்கழைத்தேன்.

சற்றைக்கெல்லாம்

கப்பிய இருளில் கால் போன போக்கில் போனேன்.கண் சென்ற வீட்டினுள் நுழைந்து ஸ்விட்சை போட்டேன். பெரிய பங்களா, பளிச்சென அழகு, துணுக்குற்று பயந்தேன். எத்தனை நாள் இந்த மின்சாரம் கிடைக்கும்.

எனக்கான சுவை உணவு எத்தனை நாள் கிடைக்கும்? என்செய்வேன் மனமது புலம்ப தலை பாரமானது.

டிவியை ஆன் செய்தேன் பதிந்து கிடந்த செய்திகளை பார்க்கையில் பதறிப்போனேன். இனி செய்தியாய் எது கிடைக்கும்? யார் தருவர் ? பிரபஞ்ச எல்லைகள் சுருங்கிக் கிடந்தனவே

நெட் உலகில் இனி என் காலின் வட்டம் தான் அதன் எல்லையோ? கம்ப்யூட்டர் தொட்டேன் கணப்பொழுதில் கரைந்தேன். அமெரிக்க மாமா, ஆஸ்திரேலியா சித்தி, காரைமேட்டு கந்தன் ,கலந்துமேட்டு செய்திகள், பக்கத்து ரூமில் இருந்தும் வாட்ஸப்பில் பேசிய தங்கை. எல்லாம் கற்பூரமாய் கரைந்து விட நான் மட்டும் வாழ்கிறேன்.

ஓடி வந்த நாய். எட்டிப்பார்த்த பூனை. எல்லாம் இருக்கிறது மாடமாளிகை உணவு, உடை, பொன், பொருள், ஊரெங்கும் கார்கள், எல்லாம் எனக்கு மட்டுமே.

ஏரோடிராமில் ஹெலிகாப்டர் எடுத்துச் செல்ல ஆளற்று. குளிக்க அத்தர் குளம், கொப்பளிக்க பன்னீர்,

அமெரிக்க மாளிகையும், பாக்கிஸ்தான் பதுங்கு குழியும் எனக்காய் மட்டுமே. அனைத்தும், அனைத்தும்! அனைத்தும்? எனக்காய் மட்டுமே.

தாஜ்மஹாலும், தங்கசுரங்கமும் எனக்கு மட்டுமே! தனிமை சில்லென்று பயம் தந்தது.

கதறி கதறி அழுதேன். எப்போது விழிமூடியதோ தெரியவில்லை. எண்ணத்தை வென்று தின்றது உறக்கம்.

மெல்ல மேனி தழுவியது சூரியன். விழி திறக்கும் முன் கதவு தட்டும் ஓசை! மெல்ல திறந்தேன் கண்களை. சுற்றிலும் நோட்டமிட்டேன். தன்னிலை உணர்ந்தேன். ஆம் நான் உலகின் கடைசி மனிதன்.

எனில் யார் கதவை தட்டி இருப்பர் ஆச்சரியக் கேள்வி மனமதில். மனம் சிலிர்த்து தேவதையாய் எண்ணங்கள் சிறகு விரிக்க இன்னும் ஒரு சக உயிர் இருக்குமோ என்ற ஆசை உந்தித் தள்ள தன்னிலை மறந்து கால்கள் செல்ல கைகள் கதவை திறக்க.