Sometimes our situation and analysing the things made to regret😔

 நாம் செய்யாத தவறுக்காகவும் .. நாம் தவறவிட்ட கடமைக்காகவும்..... ஒரு குற்ற உணர்விலேயே திளைக்கும் ஒரு மனோநிலை வருமே அப்படி இருக்கிறது எனக்கு..... இன்று எனக்கு கோலம் குழுவின் சந்திப்பிற்காக செங்கல்பட்டில் இருந்து கிளம்பினேன்..... ரயில் நிலையத்தில் மின்சார ரயில் வண்டிக்காக காத்திருந்தேன்..... மிகப் பெரியதாக தொப்பென்று ஒரு சத்தம்.... எனது அருகில் நின்ற ஒரு பெரியவர் அவரது பேரனை(7 அல்லது 8 வயது இருக்கும்... மெலிந்த தேகம்) முதுகில் ஓங்கி ஒரு அடி விட்டார்..... சித்தம் கலங்கி வயிறு கலக்குமே அப்படி இருந்து.... அவன் ஒன்றும் பண்ணவில்லை அவன் தாய் ரயில் நிலையத்தில் இருந்த புத்தக கடையில் ஏதோ தண்ணீர் பாட்டில் வாங்குகிறார்கள்... அவன் தாயை நோக்கி அந்த சிறுவன் செல்கிறான் அந்த தாய்க்கும் இந்த சிறுவனுக்கும் அந்த பெரியவருக்கும் அரை அடி(feet) வித்தியாசம் தான் இருக்கும்..... என் கையை விட்டு எங்கே ஓடுகிறார் என்று சொல்லி விழுந்தது தான் அந்த அடி..... என்ன மாதிரியான மனோநிலை..... எனக்கு படிப்படியாக சில அதிர்ச்சிகள்..... என்ன பெரிய சத்தம் என்று என்னைப் போலவே பலரும் பார்க்கிறோம்.... ஆனால் அந்த சிறுவன் முகத்தில் ஒரு சிறு சலனமும் இல்லை.... அந்த தாயும் அந்த சிறுவனின் பாட்டியும் திரும்பி கூட பார்க்கவில்லை.... எனக்கு தோன்றியது என்னவென்றால் இந்த அடியே சாதாரணமாக இருந்தால்.... அவன் இதை போலவோ.... இல்லை இதைவிடவும் எத்தனை அடிகளை வாங்கிக் கொண்டிருப்பான்.... சின்ன சின்ன தவறுகளுக்கு எத்தனை பெரிய தண்டனை தேவையா.... வயது முதிர்ச்சி முதுமை காரணமாக சகிப்புத்தன்மை குறைந்து கோபமாக வெளிப்படுகிறதோ எதுவாகவேவோ இருக்கட்டும்...... நுனிநாக்கு வரை வந்தது...‌‌ எதற்காக இந்த குழந்தையை இவ்வளவு பெரிய அடி அடித்தீர்கள் என்று கேட்க..... ஐந்து ஆறு முறை முயற்சி செய்தும்..... நாக்கு பூட்டு போட்டுக் கொண்டது..... முகத்தில் அடித்தார் போல் ஏதாவது சொன்னால்...‌ கூட வந்த பெண்மணிகளும் உனக்கென்ன எங்கள் குழந்தை என்று பிலு பிலு என்று பிடித்துக்கொன்டால்..... குழந்தைகளை கண்டித்து தான் வளர்க்க வேண்டும் ஆனால் கண்டிக்க என்று ஒரு வரைமுறை உள்ளது இதுபோல சின்னஞ்சிறு தவறுகளுக்கு இத்தனை பெரிய அடி அடித்தால் குழந்தைகளுக்கு தன்னம்பிக்கை தானாக குறைந்து விடும்... இதே வன்முறையை அந்த குழந்தை அடுத்தவர்களிடமும் பிரயோகிக்கும்....வலியின் அளவு தெரியாது..... ரயில் பயணம் துவங்கி விட்டது ஆனால் என் குற்ற உணர்வு சிறிது கூட குறையவில்லை..... நாலு வார்த்தை இல்லை ஒரு வார்த்தையாவது அந்த பெரியவரை நான் கேட்டிருக்கணும் இல்ல

.... அங்கு கேட்க தவற விட்டு இங்கு பதிவிடுவது.... இருட்டில் ஊசியை தொலைத்து வெளிச்சத்தில் ஊசியை தேடும் கிழவியைப் போல் இருக்கிறது என்னை பார்த்தால்....