🎈எழுதாத டைரிக்குறிப்பு 🎈

 30 வருடங்களுக்கு முன்பு ஏதோ ஒரு

மழை நாளில் வங்கியில் நடந்த நிகழ்வு.

பக்கத்து கிராமத்திலிருந்து ராமசாமி வந்திருந்தார். விவசாயி. அவருடன் இரண்டு பேர் வந்திருந்தார்கள். நல்ல மழையில், நனைந்து கொண்டே வந்து விட்டார்கள்.

"வாங்க கவுண்டரே! வணக்கம். மழைல நனைஞ்சுட்டீங்க போல. ஊர்ல எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்களா?"

"நல்லா இருகாங்..."

"அந்த வெள்ள மாடு நோவில இருந்துதே! இப்ப பரவாயில்லையா"

"நம்ம லட்சுமிங்களா? (மாடு என்று சொல்லமாட்டார்கள்) மவராசன், வெட்டுனரி மணி டாக்டரு வந்து ஊசி போட்டப்புறம், சரியா போச்சு. பொழச்சுகிருச்சு சாமி".

"டீ சாப்பிடறீங்களா?"

"இப்ப தானுங்க சாப்பிட்டு வர்றோம்.

நம்ம ராசாக்கா கூட, காட்டு வித்த பணத்த போன விசாழக்கெழம இங்க தானுங் வந்து போட்டு போனா"

"ஆமா! ராசாக்கா வந்தாங்க கவுண்டரே".

ராசாக்கா அவங்க சகோதரி மகள். கவுண்டர் முகத்தில் பெருமை.

ஒன்றுமில்லை. கிராமத்தில் இருந்து வரும் கஸ்டமர்களிடம் உரையாடும் போது, அவர்கள் சம்மந்தப்பட்ட சில விஷயங்களை அக்கறையுடன் விசாரிப்பது என்பது பல பலன்களை வங்கிக்கு அள்ளித்தரும்.

அவர்கள் கிராமத்துக்கு போய் நம் வங்கியை அனைவரிடமும்

நல்லவிதமாக சிலாகிப்பார்கள்.

நிறைய புது புது வாடிக்கையாளர்களை கூட்டி வருவார்கள். அவர்கள் தான் வங்கிக்கு நல்ல விளம்பரதாரர்கள்.

சரி. இப்போது விஷயத்திற்கு வருவோம்.

"இது மாருசாமி. அது அவெ மச்சான். பணம் போடோனும்னு சொன்னான். கூட்டியாந்தே. நா ஒரு எட்டு அந்த ரங்கசாமிய பாத்து, வெதைநெல்லு வாங்கியாந்தர்றே. இவிக வேலய பாத்துக்கோங்க" கிளம்பி விட்டார்.

"வாங்க மாருசாமி. எவ்ளோ போடோனும்" "அஞ்சு வருசத்துக்கு கெடு வச்சு அம்பது போட்டலராலாமுங்க."

"இவரு யாரு?"

"நம்ம மச்சான் ராசுங்க"

அப்ளிகேஷன் எடுத்து விவரங்கள் எழுதி, மாராசாமியிடம் கையேழுத்துக்கு நீட்டும்போது, சிறிது வெட்கத்துடன்,

"நாம ரேவை தாங்க"

"ரேகையா? பாத்தா ஷோக்கா இருக்கீங்க படிக்கலியா?"

"இல்லீங்".. "ராசு, நீங்க எப்படி?"

"நானும் ரேவை தாங்க".

பாவமாக இருந்தது. பள்ளிகளில் ஒதுங்கவில்லை இவர்கள்.

நம்ம சப்ஸ்டாப் அண்ணனை கூப்பிட்டு, "அண்ணே, இந்த மாருசாமியிடம் ரேகை வாங்கிருங்க" என்று அப்ளிகேஷனை

கொடுத்தேன்.

நம் அண்ணனை பற்றி சில வார்த்தைகள். நேர்மைக்கு நல்ல உதாரணம். அனுபவசாலி. நல்ல உழைப்பாளி.

அவரின் வயதை கருத்தில் கொண்டு, மேலாளர் முதல்கொண்டு நாங்கள் அவரை பெயர் சொல்லி கூப்பிடுவது இல்லை. அவருக்கு தனி டேபிள். தனி சேர். மற்றும் அவர் சம்மந்தப்பட்ட பொருட்கள். அவர் அனுமதி இல்லாமல் யாரும் எதுவும் தொடக்கூடாது. எதையும் எடுக்கக்கூடாது.

முக்கியமாக அவரை காலிங்பெல் அடித்து அழைக்க்கூடாது. அவர் மூடு நல்லா இருந்தா, நமக்கு முகூர்த்த நேரம். இல்லேனா ராகுகாலம்.

சரி. விஷயத்துக்கு வருவோம்.

நான் அண்ணன் டேபிளை காட்டி,

"அங்கு போங்கள். உங்களிடம் அண்ணன் ரேகை வாங்கிவிடுவார்"

போனார்கள். போன வேகத்தில் திரும்பி வந்தார்கள். அண்ணன் என்றால் வேகம் தான். ரேகை வாங்கப்பட்டது. பணம் கட்டினார்கள். டிபாசிட் ரசீது ரெடியாகி விட்டது.

டிபாசிட் ரசீதை எழுந்து நின்று, மரியாதையாக தருவது வழக்கம்.

"மாருசாமி வாங்க"

கொடுக்கும்போது எதேச்சையாக மாருசாமி விரலை கவனித்தேன். பளிச்சென்று இருந்தது.

"மாருசாமி ரேகை போடலியா"

"இல்லீங்.."

கூட இருந்த மச்சான் விரலில் ரேகை வாங்கியதற்கான அடையாளம் இருந்தது. அடடா! என்ன இது?

"ராசு, நீங்களா ரேகை போட்டீங்க?"

"அவரு தாங்க வாங்கினாரு"

"அண்ணே! என்ன ராசு கிட்ட ரேகை வாங்கியிருக்கீங்க?"

"பணம் போடறீங்களான்னு கேட்டேன். ஆமான்னு அவரு தலய ஆட்டுனாரு. வாங்கினேன். ஏன் என்ன ஆச்சு"

"ஒன்னுமில்லை. ரேகை மாறி போச்சு.

நா பாத்துக்கிறேன்"

பாவம் அண்ணன்! வயதிற்கு மேல் நிறைய உழைத்து விட்டார். அலுவலகத்தில் அதிக பணிச்சுமை. வீட்டில் அதற்கு மேல் சொல்ல முடியாத சுமைகள். சமயத்தில் இது மாதிரி நடந்துவிடுகிறது. சரி என்று அந்த அப்ளிகேஷனை கிழித்து போட்டுவிட்டு, புது அப்ளிகேஷன் எடுத்து, மாருசாமியின் ரேகையை வாங்கினேன்.

அவர்களிடம் நடந்ததற்கு பொதுவாக மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டேன்.

அவர்கள் அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. அதற்குள் ராமசாமி வெதநெல்லை வாங்கி வந்து விட்டார்.

"முடுஞ்சுதுங்களா" முடிந்தது.

ராமசாமி போகும் போது

"இந்த சத்தி சுகரு பணம் இருபது ரூவா வாரோனும். தாமசம் ஆயிட்டே போகுது.

ஆறு மாசமே ஓடிப்போச்சு. வந்தபொறவு வர்றேன். கெடு வச்சு போட்டரலாம்"

பெரியகும்பிடு போட்டு நிறைவோடு கிளம்பினார்கள்.

அண்ணன் அப்பாவியாக கேட்டார்.

"எல்லாம் சரியா போச்சாண்ணே?"

சிரித்துக்கொண்டே சொன்னேன்.

"நீங்க இருக்கும்போது, எங்களுக்கு என்ன அண்ணா கவலை"

அண்ணன் முகத்தில் பெருமிதம்.

அண்ணன் முகத்தில் அந்த பெருமித உணர்வை பார்க்க மனதிற்கு

மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது.

பயணங்கள் முடிவதில்லை.

All reaction